Εάν έχετε στενή σχέση και με τους δύο γονείς (έτσι ώστε και οι δύο γονείς να έχουν αυτό που αποκαλούμε «δικαίωμα επιμέλειας», αν και στην Αγγλία και την Ουαλία αυτό αναφέρεται πλέον ως «ρυθμίσεις για τα παιδιά»), ο νόμος ορίζει ότι ο ένας γονέας δεν πρέπει να σας μεταφέρει σε άλλη χώρα χωρίς την άδεια του άλλου γονέα σας ή δικαστή. Όταν τα παιδιά μεταφέρονται σε άλλη χώρα χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του άλλου γονέα ή χωρίς την άδεια του δικαστηρίου, ο νόμος το ονομάζει αυτό «γονική απαγωγή» επειδή υπήρξε αυτό που ονομάζουμε «παράνομη μετακίνηση». Ο νόμος λέει ότι είναι επίσης γονική απαγωγή εάν ο άλλος γονέας συμφωνεί να πάει το παιδί σε άλλη χώρα, αλλά το παιδί δεν επιστρέφεται στο τέλος αυτού του ταξιδιού, όπως στην περίπτωση της Άννας. Αυτό το ονομάζουμε “παράνομη κατακράτηση“.

Στην περίπτωση της Deepa και του Preethi, η Ursula μπορεί να διαπράττει ποινικό αδίκημα μεταφέροντάς τους στη Γερμανία χωρίς τη συγκατάθεση του Rahul. Επιπλέον, ο Rahul θα μπορούσε να ζητήσει από το δικαστήριο της Γερμανίας να τους επιστρέψει στην Αγγλία, η οποία είναι η χώρα όπου ζούσαν πριν (αυτό το ονομάζουμε «κράτος συνήθους διαμονής»). Μπορεί ένας «διαμεσολαβητής» να μπορούσε να βοηθήσει την οικογένεια να επιλύσει αυτές τις δυσκολίες, αλλά, αν αυτό δεν είναι δυνατό, θα πρέπει να αποφασίσει ένας δικαστής στη Γερμανία. Θυμηθείτε ότι η Σύμβαση στοχεύει τα παιδιά να επιστρέψουν αμέσως στη χώρα όπου ζούσαν πριν, ώστε τα δικαστήρια στην Αγγλία να μπορούν να αποφασίσουν πού πρέπει να ζήσουν. Στην περίπτωση των Deepa και Preethi, τα δικαστήρια στην Αγγλία μπορούν να λάβουν πληροφορίες σχετικά με την οικογενειακή τους ζωή πιο εύκολα από τα δικαστήρια στη Γερμανία, επειδή ζουν στην Αγγλία τα τελευταία 3 χρόνια. Έτσι, τα αγγλικά δικαστήρια είναι σε καλύτερη θέση να αποφασίσουν τι είναι καλύτερο για αυτά όταν οι γονείς τους δεν μπορούν να συμφωνήσουν.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι, παρόλο που η Σύμβαση ενθαρρύνει την επιστροφή, υπάρχουν ορισμένες σημαντικές καταστάσεις στις οποίες ο δικαστής μπορεί να αποφασίσει ότι μπορεί να μην χρειαστεί να επιστρέψουν στη χώρα όπου ζούσαν πριν, τις ονομάζουμε «εξαιρέσεις στην επιστροφή» για τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ.

Στην περίπτωση των Deepa και Preethi, το δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι κινδυνεύουν να υποστούν βλάβη λόγω της βλάβης που υπέστη η Ursula από την ενδοοικογενειακή βία και κακοποίηση. Είναι επίσης πιθανό, εάν η Deepa και η Preethi πραγματικά δεν επιθυμούν να επιστρέψουν, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το δικαστήριο θα αποφασίσει ότι αυτό ισοδυναμεί με αυτό που ονομάζουμε ένσταση επιστροφής βάσει της Σύμβασης και ότι θα πρέπει να παραμείνουν στη Γερμανία. Διαφορετικά, τα παιδιά θα επιστραφούν στην Αγγλία (αν και όχι απαραίτητα για να ζήσουν με τον πατέρα τους). Η Ούρσουλα θα πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να μείνει στη Γερμανία χωρίς τα παιδιά ή να επιστρέψει στην Αγγλία μαζί τους. Συνήθως, αλλά όχι πάντα, ο γονέας που παίρνει θα επιστρέψει με τα παιδιά υπό αυτές τις συνθήκες.

Για μια λεπτομερή περιγραφή του τι σημαίνει «εξαιρέσεις επιστροφής», κάντε κλικ εδώ

Το άρθρο 12 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού του 1989 (η οποία ονομάζεται UNCRC) ορίζει ότι τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να ακούγονται οι απόψεις τους για θέματα που τα αφορούν. Σε ορισμένες χώρες, τα δικαστήρια θέλουν να ακούσουν τις απόψεις των παιδιών σε κάθε περίπτωση βάσει της Σύμβασης. Σε άλλες χώρες, τα δικαστήρια θα ακούσουν μόνο παιδιά που δεν επιθυμούν να επιστρέψουν στη χώρα στην οποία ζούσαν πριν. Αλλά θυμηθείτε ότι έχετε το δικαίωμα να ζητήσετε να ακουστείτε.

Κάθε χώρα έχει διαφορετικούς κανόνες σχετικά με το πώς και πότε τα παιδιά μπορούν να εκφράσουν τις απόψεις τους στον δικαστή. Σε ορισμένες χώρες, τα παιδιά ηλικίας ακόμη και έξι ετών εξετάζονται από το δικαστήριο. Ενώ σε άλλες χώρες μόνο τα μεγαλύτερα παιδιά καλούνται να εκφράσουν τις απόψεις τους. Μπορεί να φαίνεται άδικο να χρησιμοποιούνται διαφορετικοί κανόνες, αλλά αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Σύμβαση λειτουργεί σε περισσότερες από 100 χώρες και κάθε χώρα κάνει τα πράγματα ελαφρώς διαφορετικά. Θα πρέπει να ζητήσετε από τους ενήλικες που εμπλέκονται στην υπόθεσή σας να δουν ποιοι είναι οι κανόνες στην περίπτωσή σας.

Κάθε χώρα έχει διαφορετικές πρακτικές για το πώς να ακούει από τα παιδιά. Οι τρεις μέθοδοι που χρησιμοποιούνται περισσότερο είναι:

• Δικαστές που μιλούν απευθείας με το παιδί
• Σε άλλους επαγγελματίες/ειδικούς τους ζητήθηκε από το δικαστήριο να μιλήσουν στο παιδί και στη συνέχεια να πουν στο δικαστήριο τι είπε το παιδί
• Τα παιδιά έχουν τον δικό τους εκπρόσωπο για να ενημερώσουν το δικαστήριο για το τι θέλουν να συμβεί (μερικές φορές ονομάζεται δικηγόρος, συνήγορος ή κηδεμόνας).

Σε ορισμένες χώρες, οι απόψεις του παιδιού ακούγονται χρησιμοποιώντας μία, δύο ή και τις τρεις από αυτές τις μεθόδους.

Το άτομο που θα συναντήσετε θα είναι φιλικό και συνήθως έχει μιλήσει με πολλά παιδιά σε παρόμοια κατάσταση. Θα σας βοηθήσει να εξηγήσετε γιατί τους ζητήθηκε να σας συναντήσουν. Θα απαντήσουν σε τυχόν ερωτήσεις που έχετε και θα σας ζητήσουν τις απόψεις σας. Μόλις ολοκληρωθεί η συνεδρίαση, θα υποβάλουν έκθεση στο δικαστήριο, στην οποία θα εκθέτουν τις απόψεις σας σχετικά με την επιστροφή σας στη χώρα όπου ζούσατε πριν.

Η Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Παιδιού είναι μια ομάδα εμπειρογνωμόνων από όλο τον κόσμο που συμβουλεύει τις χώρες σχετικά με το πώς να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά μπορούν να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους βάσει της UNCRC. Η επιτροπή λέει ότι τα παιδιά δεν πρέπει να αισθάνονται ότι πρέπει να κάνουν μια επιλογή. Απλά πείτε στο άτομο που ζητά να ακούσει τις απόψεις σας εάν προτιμάτε να μην επιλέξετε πού θα ζήσετε και θα προτιμούσα οι ενήλικες να αποφασίσουν.

Μπορείτε να μοιραστείτε τις απόψεις σας σχετικά με το τι θα θέλατε να συμβεί, αλλά δεν χρειάζεται να προσφύγετε/παραβρεθείτε στο δικαστήριο. Σε ορισμένες χώρες μπορεί να προσκληθείτε στην αίθουσα του δικαστηρίου ή να συμμετάσχετε σε μια διαδικτυακή συνεδρίαση, αλλά αν δεν θέλετε να κάνετε καμία από αυτές, ενημερώστε το άτομο που ζητά τις απόψεις σας.

Υπάρχει διαφορά μεταξύ του δικαστή που «ακούει» τις απόψεις σας και των απόψεών σας που «ενεργούνται». Ο δικαστής είναι το πρόσωπο που θα αποφασίσει αν θα παραμείνετε στη νέα χώρα ή θα επιστρέψετε στη χώρα όπου ζούσατε πριν.

Για να βοηθηθεί ο δικαστής να αποφασίσει, ο δικαστής θα θέλει να γνωρίζει ότι οι απόψεις είναι δικές σας και ότι κατανοείτε πλήρως πώς η επιλογή σας θα μπορούσε να επηρεάσει το μέλλον σας.

Ακόμη και αν ο δικαστής δεχθεί ότι δεν επιθυμείτε να επιστρέψετε και ότι κατανοείτε πλήρως το αποτέλεσμα της απόφασής σας, ο δικαστής πρέπει να σταθμίσει τις απόψεις σας έναντι άλλων σημαντικών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου του τι πιστεύεται ότι είναι προς το συμφέρον σας. Ο δικαστής θα εξετάσει όλους αυτούς και άλλους παράγοντες παράλληλα με τις απόψεις σας και θα αποφασίσει εάν θα επιστρέψετε στον τόπο διαμονής σας πριν ή θα παραμείνετε στη νέα χώρα.

Συνήθως, όταν λέτε στο δικαστήριο τις απόψεις σας, αυτές περιλαμβάνονται σε μια έκθεση που κοινοποιείται σε όλα τα άτομα που εμπλέκονται στην υπόθεση, αλλά θα πρέπει να το ελέγξετε με το άτομο που συναντάτε όταν μοιράζεστε τις απόψεις σας.