Als je met beide ouders veel contact hebt (waardoor beide ouders wat wij noemen ‘ouderlijk gezag’ hebben, in Engeland en Wales wordt dit nu aangeduid als ‘kindregelingen’) ), zegt de wet dat één ouder je niet naar een ander land mag verplaatsen zonder toestemming van de andere ouder of een rechter. Wanneer kinderen naar een ander land worden gebracht zonder de goedkeuring van de andere ouder of zonder toestemming van de rechtbank, noemt de wet dit ‘kinderontvoering’ omdat er sprake is van wat wij ‘onrechtmatige verplaatsing’noemen. De wet spreekt ook van een kinderontvoering als het kind na een vakantie, waarvoor beide ouders toestemming hebben gegeven, niet word teruggebracht naar het land waar het kind gewoonlijk verblijft, zoals in het geval van Anna. We noemen dit ‘onrechtmatige achterhouding’.

In het geval van Deepa en Preethi kan Ursula mogelijk een strafbaar feit plegen door hen zonder de toestemming van Rahul naar Duitsland te brengen. Bovendien zou Rahul de rechtbank in Duitsland kunnen verzoeken om hen terug te brengen naar Engeland, het land waar ze eerder woonden (Dit noemen wij de ‘Staat van de gewone verblijfplaats‘). Het kan zijn dat een ‘bemiddelaar’ de familie kan helpen deze moeilijkheden op te lossen, maar als dat niet mogelijk is, zal een rechter in Duitsland moeten beslissen. Vergeet niet dat het Verdrag erop gericht is dat kinderen onmiddellijk terugkeren naar het land waar ze eerder woonden, zodat de rechtbanken in Engeland kunnen beslissen waar ze moeten wonen. In het geval van Deepa en Preethi kunnen de rechtbanken in Engeland gemakkelijker informatie krijgen over hun gezinsleven dan de rechtbanken in Duitsland, omdat ze de afgelopen 3 jaar in Engeland hebben gewoond. De Engelse rechtbanken zijn in een betere positie om te beslissen wat het beste voor hen is wanneer hun ouders het niet eens kunnen worden.

Het is echter belangrijk om te onthouden dat, hoewel het Verdrag een terugkeer aanmoedigt, er enkele belangrijke situaties zijn waarin de rechter kan besluiten dat ze mogelijk niet hoeven terug te keren naar het land waar ze eerder woonden. Deze noemen wij de ‘uitzonderingen op terugkeer’ , waar je hier meer over kunt lezen.

In het geval van Deepa en Preethi kan de rechtbank besluiten dat ze risico lopen op schade vanwege het geweld en misbruik dat Ursula heeft geleden. Het is ook mogelijk dat, als Deepa en Preethi echt niet willen terugkeren, de rechtbank zal besluiten dat dit een bezwaar tegen terugkeer inhoudt volgens het Verdrag en dat ze in Duitsland moeten blijven. Anders zullen de kinderen naar Engeland worden teruggebracht (hoewel niet noodzakelijk om bij hun vader te wonen). Ursula zal moeten beslissen of ze in Duitsland wil blijven zonder de kinderen of terug naar Engeland wil gaan met hen. Gewoonlijk, maar niet altijd, zal de ouder die de kinderen heeft meegenomen in deze omstandigheden met de kinderen terugkeren.

Voor een gedetailleerde beschrijving van wat ‘uitzonderingen op terugkeer’ betekent, klik hier

Artikel 12 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind uit 1989 (dat het VN-Kinderrechtenverdrag wordt genoemd) stelt dat kinderen het recht hebben om hun mening te uiten over zaken die hen aangaan. In sommige landen willen de rechtbanken de mening van kinderen in elke zaak onder het Verdrag horen. In andere landen zullen de rechtbanken alleen luisteren naar kinderen die niet willen terugkeren naar het land waar ze eerder woonden. Maar onthoud dat je het recht hebt om te vragen om gehoord te worden.

Elk land heeft verschillende regels over hoe en wanneer kinderen hun mening aan de rechter kunnen geven. In sommige landen worden kinderen vanaf zes jaar door de rechtbank gehoord, terwijl in andere landen alleen oudere kinderen om hun mening worden gevraagd. Het kan oneerlijk lijken dat er verschillende regels worden toegepast, maar dit komt omdat het Verdrag geldt in meer dan 100 landen en elk land dingen op een iets andere manier regelt. Je moet de betrokken volwassenen in jouw zaak vragen wat de regels in jouw situatie zijn.

Elk land heeft verschillende praktijken over hoe kinderen gehoord worden. De drie meest gebruikte methoden zijn:

• Rechters die rechtstreeks met het kind spreken
• Andere professionals die door de rechtbank worden gevraagd om met het kind te spreken en vervolgens de rechtbank te vertellen wat het kind heeft gezegd
• Kinderen die hun eigen vertegenwoordiger hebben om de rechtbank te laten weten wat zij willen (soms genoemd een advocaat, een pleitbezorger of een voogd).

In sommige landen worden de opvattingen van het kind gehoord met behulp van een van deze methoden, twee van deze methoden of alle drie.

De persoon die je ontmoet zal vriendelijk zijn en heeft meestal met veel kinderen in een vergelijkbare situatie gesproken. Hij of zij zal helpen uitleggen waarom je is gevraagd om met hen te praten. Ze zullen eventuele vragen, die je hebt, beantwoorden en zullen je om je mening vragen. Nadat de ontmoeting is afgelopen, zullen ze een rapport voor de rechtbank opstellen waarin jouw standpunten over terugkeer naar het land waar je eerder woonde worden uiteengezet.

Het Comité voor de Rechten van het Kind is een groep experts uit de hele wereld die landen adviseert over hoe ze ervoor kunnen zorgen dat kinderen hun rechten onder het VN-Kinderrechtenverdrag kunnen genieten. Het Comité zegt dat kinderen zich niet verplicht moeten voelen om een keuze te maken. Vertel gewoon de persoon die je vraagt om je mening als je liever niet wilt kiezen waar je wilt wonen en liever hebt dat de volwassenen die beslissing nemen.

Je kunt je mening geven over wat je zou willen dat er gebeurt, maar je hoeft niet naar de rechtbank te gaan. In sommige landen kun je worden uitgenodigd om naar de rechtszaal te komen of deel te nemen aan een online vergadering, maar als je dit niet wilt, vertel dit dan aan de persoon die om je mening vraagt.

Er is een verschil tussen de rechter die je mening ‘hoort’ en je mening ‘overneemt’ in de uiteindelijke beslissing. De rechter is diegene die zal beslissen of je in het nieuwe land blijft of terugkeert naar het land waar je eerder woonde.

Om de rechter te helpen bij de beslissing, zal de rechter willen weten wat jouw mening is en of je volledig begrijpt hoe je keuze je toekomst kan beïnvloeden.

Zelfs als de rechter accepteert dat je niet wilt terugkeren en dat je volledig begrijpt wat de gevolgen van je beslissing zijn, moet de rechter je mening afwegen tegen andere belangrijke factoren, waaronder wat wordt beschouwd als jouw beste belang. De rechter zal al deze en andere factoren samen met jouw mening overwegen en beslissen of je terugkeert naar het land waar je eerder woonde of in het nieuwe land blijft.

Gewoonlijk wordt je mening, als je ze aan de rechtbank vertelt, opgenomen in een rapport dat wordt gedeeld met alle betrokkenen in de zaak, maar je vraagt dit best aan de persoon die je ontmoet wanneer je je mening deelt.