Jeśli jesteś blisko związany z obojgiem rodziców (tak, że oboje rodzice mają to, co nazywamy „prawem do opieki„ , chociaż w Anglii i Walii jest to obecnie określane jako „ustalenia dotyczące dziecka„), prawo stanowi , że jeden z rodziców nie powinien przenosić cię do innego kraju bez zgody drugiego rodzica lub sędziego.

Kiedy dzieci są zabierane do innego kraju bez zgody drugiego rodzica lub bez zgody sądu, prawo nazywa to ” uprowadzeniemrodzicielskim ” , ponieważ nastąpiło coś, co nazywamy „bezprawnym zabraniem„. Prawo stanowi , że jest to również uprowadzenie rodzicielskie , jeśli drugi rodzic zgadza się na wyjazd dziecka do innego kraju, ale dziecko nie wraca po zakończeniu podróży, tak jak w przypadku Anny. Nazywamy to „bezprawnym zatrzymaniem„.

W przypadku Deepy i Preethi Ursula może popełnić przestępstwo, zabierając je do Niemiec bez zgody Rahula. Ponadto Rahul mógłby zwrócić się do sądu w Niemczech o ich powrót do Anglii, czyli kraju, w którym mieszkali wcześniej (nazywamy to „państwem zwykłego pobytu„). Być może „mediator ” mógłby pomóc rodzinie w rozwiązaniu tych trudności, ale jeśli nie będzie to możliwe, decyzję będzie musiał podjąć sędzia w Niemczech. Należy pamiętać, że Konwencja ma na celu natychmiastowy powrót dzieci do kraju, w którym mieszkały wcześniej, więc sądy w Anglii mogą zdecydować, gdzie powinny mieszkać. W przypadku Deepy i Preethi sądy w Anglii mogą łatwiej uzyskać informacje o ich życiu rodzinnym niż sądy w Niemczech, ponieważ mieszkały one w Anglii przez ostatnie 3 lata. Sądy angielskie są więc w lepszej sytuacji, aby zdecydować, co jest dla nich najlepsze, gdy ich rodzice nie mogą dojść do porozumienia.

Ważne jest jednak , aby pamiętać, że chociaż Konwencja zachęca do powrotu, istnieją pewne ważne sytuacje, w których sędzia może zdecydować , że dana osoba nie musi wracać do kraju, w którym mieszkała wcześniej- nazywamy to „wyjątkami od powrotu” , o których można przeczytać więcej tutaj.

W przypadku Deepy i Preethi sąd może zdecydować, że są one narażone na ryzyko krzywdy ze względu na krzywdę, jaka spotkała Ursulę w wyniku przemocy domowej i znęcania się nad nią. Możliwe jest również, że jeśli Deepa i Preethi naprawdę nie chcą wracać, może to oznaczać, że sąd zdecyduje, że jest to tak zwany sprzeciw wobec powrotu na mocy Konwencji i że powinny one pozostać w Niemczech. W przeciwnym razie dzieci zostaną odesłane do Anglii (choć niekoniecznie do zamieszkania z ojcem). Ursula będzie musiała zdecydować, czy chce pozostać w Niemczech bez dzieci, czy też wrócić z nimi do Anglii. Zazwyczaj, ale nie zawsze, rodzic przyjmujący wraca z dziećmi w takich okolicznościach.

Aby uzyskać szczegółowy opis tego, co oznaczają „wyjątki od zwrotu”, kliknij tutaj.

Artykuł 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z 1989 r. (zwanej Konwencją UNCRC) stanowi, że dzieci mają prawo do wysłuchania ich opinii w sprawach, które ich dotyczą. W niektórych krajach sądy chcą wysłuchać opinii dzieci w każdej sprawie objętej Konwencją. W innych krajach sądy wysłuchają tylko tych dzieci, które nie chcą wrócić do kraju, w którym mieszkały wcześniej. Pamiętaj jednak, że masz prawo domagać się wysłuchania.

W każdym kraju obowiązują inne zasady dotyczące tego, w jaki sposób i kiedy dzieci mogą przedstawiać swoje opinie sędziemu. W niektórych krajach sąd wysłuchuje dzieci w wieku sześciu lat. Podczas gdy w innych krajach tylko starsze dzieci są pytane o zdanie. Stosowanie różnych zasad może wydawać się niesprawiedliwe, ale wynika to z faktu, że Konwencja obowiązuje w ponad 100 krajach, a każdy kraj postępuje nieco inaczej. Powinieneś zapytać dorosłych zaangażowanych w Twoją sprawę, aby dowiedzieć się, jakie zasady obowiązują w Twoim przypadku.

Każdy kraj ma inne praktyki w zakresie wysłuchiwania dzieci. Trzy najczęściej stosowane metody to:

• Sędziowie rozmawiający bezpośrednio z dzieckiem
• Inni specjaliści poproszeni przez sąd o rozmowę z dzieckiem, a następnie o przekazanie sądowi tego, co powiedziało dziecko.
• Dzieci mają własnego przedstawiciela, który informuje sąd o tym, co chcą, aby się wydarzyło (czasami nazywany prawnikiem, adwokatem lub opiekunem).

W niektórych krajach poglądy dziecka są wysłuchiwane przy użyciu jednej, dwóch lub wszystkich trzech metod.

Osoba, z którą się spotkasz, będzie przyjazna i zazwyczaj rozmawiała z wieloma dziećmi w podobnej sytuacji. Pomoże ona wyjaśnić, dlaczego została poproszona o spotkanie. Odpowie na wszelkie pytania i poprosi o wyrażenie opinii. Po zakończeniu spotkania sporządzą raport dla sądu, w którym przedstawią Twoje poglądy na temat powrotu do kraju, w którym mieszkałeś wcześniej.

Komitet Praw Dziecka to grupa ekspertów z całego świata, która doradza krajom, w jaki sposób zapewnić dzieciom możliwość korzystania z praw wynikających z Konwencji ONZ o prawach dziecka. Komitet twierdzi, że dzieci nie powinny czuć, że muszą dokonywać wyboru. Wystarczy powiedzieć osobie, która prosi o wysłuchanie twoich opinii, jeśli wolisz nie wybierać miejsca zamieszkania i wolisz, aby decydowali o tym dorośli.

Możesz podzielić się swoimi poglądami na temat tego, co chciałbyś , aby się stało, ale nie musisz iść do sądu. W niektórych krajach możesz zostać zaproszony do sali sądowej lub na spotkanie online, ale jeśli nie chcesz tego robić, powiedz o tym osobie, która pyta Cię o zdanie.

Istnieje różnica między „wysłuchaniem” przez sędziego Twoich poglądów, a ” działaniem na podstawie” Twoich poglądów. Sędzia jest osobą , która zdecyduje, czy pozostaniesz w nowym kraju, czy wrócisz do kraju, w którym mieszkałeś wcześniej.

Aby pomóc sędziemu w podjęciu decyzji, sędzia będzie chciał wiedzieć, że poglądy są Twoje własne i że w pełni rozumiesz , w jaki sposób Twój wybór może wpłynąć na Twoją przyszłość.

Nawet jeśli sędzia uzna, że nie chcesz wracać i że w pełni rozumiesz wynik swojej decyzji, sędzia musi zrównoważyć Twoje poglądy z innymi ważnymi czynnikami, w tym z tym, co uważa się za leżące w Twoim najlepszym interesie. Sędzia weźmie pod uwagę wszystkie te i inne czynniki wraz z Twoimi poglądami i zdecyduje, czy powrócisz do miejsca, w którym mieszkałeś wcześniej, czy pozostaniesz w nowym kraju.

Zazwyczaj, gdy przekazujesz sądowi swoje poglądy, są one zawarte w raporcie, który jest udostępniany wszystkim osobom zaangażowanym w sprawę, ale powinieneś to sprawdzić z osobą, z którą się spotykasz, gdy dzielisz się swoimi poglądami.