In 1980 werd er een overeenkomst gesloten tussen een aantal landen, genaamd het Haags Kinderontvoeringsverdrag van 1980. Meer dan 100 landen hebben ingestemd om de regels in dit Verdrag te volgen.
Als een kind wordt ontvoerd van het ene land naar het andere, en beide landen hebben het Haags Kinderontvoeringsverdrag van 1980, ondertekend, zal een rechter meestal bevelen dat het kind wordt teruggebracht naar het land waar het voorheen woonde.
In sommige bijzondere gevallen kan de rechter besluiten dat het kind in het land mag blijven waar het naartoe is ontvoerd. Deze gevallen worden ‘Uitzonderingen op de Terugkeer’ genoemd.
Er zijn vier bijzondere redenen of ‘uitzonderingen’ waarom het kind mogelijk niet terugkeert naar het land waar het eerder woonde:
De derde uitzondering is wanneer er een ernstig risico bestaat dat de terugkeer van het kind deze blootstelt aan fysieke of psychologische schade, of de situatie ondraaglijk wordt.
Het is belangrijk om op te merken dat in veel landen niet alleen het Haags Kinderontvoeringsverdrag zich bezighoudt met internationale kinderontvoering. Verschillende andere Europese wetten kunnen ook een rol spelen. Daarnaast zijn er landen waar het Haags Kinderontvoeringsverdrag van 1980 niet van toepassing zal zijn.
Als je ouder je naar het buitenland heeft meegenomen of daar heeft gehouden zonder de vereiste toestemming te hebben verkregen van de andere ouder of de rechtbank, kunnen ze problemen krijgen met de wet omdat dit mogelijk een strafbaar feit is in het land waar je normaal woont.
Een internationale kinderontvoering is een ingewikkelde situatie waarin verschillende oorzaken een rol kunnen spelen. Vaak zorgen persoonlijke en gezinsfactoren ervoor dat een ouder (of familielid) besluit om een kind mee te nemen, zoals heimwee naar het land van herkomst van de ouder(s) in combinatie met spanningen binnen het gezin. Als kind ben je hier nooit schuldig aan. Als je weet, vermoedt of bang bent dat een van je ouders je naar een ander land zal meenemen en je behoefte hebt aan een gesprek, zoek dan hier hulp.
Er worden jaarlijks minstens 2.700 ontvoeringen gemeld bij de autoriteiten. Er zijn ook veel andere ontvoeringen die niet worden gemeld.
Als je een jongere bent en je maakt je zorgen over iemand dichtbij je, dan is het beste wat je kunt doen, praten met een volwassene die je vertrouwt. Dit kan iemand uit je familie zijn, of iemand van school. Als je nog steeds bezorgd bent, kun je contact opnemen met een van de organisaties die vermeld staan in de sectie ‘informatie en ondersteuning’ van deze website.
Je kunt ook het nummer 116000 bellen om contact op te nemen met de noodlijn voor Vermiste Kinderen in jouw land. Het nummer is gratis en kan worden gebruikt in elk Europees land. De Hotline kan je ondersteunen bij eventuele vragen die je hebt en je in contact brengen met de relevante autoriteiten of organisaties.
Afhankelijk van de wetten van het land waar de ontvoering plaatsvindt, kan dit illegaal zijn en bestraft worden. Zelfs als het niet als illegaal wordt beschouwd, blijft kinderontvoering verkeerd en kan het veel mensen die bij de situatie betrokken zijn pijn doen en van streek maken.
Het is het beste voor kinderen en jongeren zoals jullie om niet ontvoerd te worden. Mocht dat toch gebeuren, dan is het belangrijk om snel terug te keren naar de plek waar jullie eerder woonden, ook wel de ‘gewone verblijfplaats’ genoemd. Het is meestal ook in jullie belang dat beide ouders betrokken zijn in jullie leven, maar dit kan lastig worden wanneer jullie in een ander land verblijven dan één van jullie ouders.
Als je door een ouder naar het buitenland bent meegenomen of niet mag terugkeren van een reis, moet je eerst nadenken of er een reden is om in het nieuwe land te blijven in plaats van terug te gaan naar je oorspronkelijke woonplaats. Als je terugkeert, moet er worden geregeld hoe dat zal gebeuren.
Jouw ouders kunnen samen beslissingen nemen, maar als ze het niet eens kunnen worden, kunnen professionelen zoals raadgevers, advocaten of bemiddelaars hen helpen. Als er nog steeds geen overeenkomst kan worden bereikt, zal een rechter worden gevraagd om de beslissing voor de familie te nemen.
Soms worden kinderen verborgen door de ouder die hen heeft meegenomen of vastgehouden, en dan moeten de autoriteiten in het land waar ze naartoe zijn gebracht of worden vastgehouden, hen eerst vinden zodat de beslissing over hun terugkeer, of niet, kan worden genomen.
In sommige gevallen kan een ouder je verblijfplaats verbergen voor de rest van je familie. Als dit gebeurt, zullen de autoriteiten zoals de politie je moeten vinden zodat de beslissing kan worden genomen over waar je vervolgens naartoe gaat.
Als je denkt dat je ouder je misschien verbergt, raden we je aan om onze hulpmiddelen te bekijken.
Je kunt ook het nummer 116000 bellen om contact op te nemen met de noodlijn voor Vermiste Kinderen in jouw land. Dit nummer is gratis en kan in elk Europees land worden gebruikt. De noodlijn kan je ondersteunen met eventuele vragen die je hebt en je in contact brengen met de relevante autoriteiten.
In het beste geval beslis je samen als gezin waar je zult wonen. Als jouw ouders het niet eens kunnen worden, kan een zogenaamde ‘bemiddelaar’ jouw gezin helpen om samen een beslissing te nemen. Als je ouders het nog steeds niet eens kunnen worden, zal een rechter moeten beslissen.Het Haags Kinderontvoeringsverdrag van 1980 (dat wij ‘het Verdrag’ noemen) werkt tussen de landen (die wij ‘Verdragsstaten’ noemen) die deel uitmaken van het Verdrag. Het Verdrag streeft ernaar dat kinderen terugkeren naar het land waar ze eerder woonden (dat wij ‘de Staat van de gewone verblijfplaats’ noemen), zodat de rechtbanken daar kunnen beslissen waar jullie als kind(eren) moeten wonen. De rechtbanken in het land waar je normaal gesproken woont, kunnen gemakkelijker informatie over je gezinsleven verkrijgen dan rechtbanken in een ander land en kunnen daardoor beter beslissen wat het beste voor je is wanneer je ouders het niet eens kunnen worden.
De ‘Uitzonderingen op Terugkeer’
Hoewel het Verdrag aanmoedigt dat kinderen terugkeren, zijn er enkele belangrijke situaties waarin de rechter kan beslissen dat je niet hoeft terug te keren naar het land waar je eerder woonde (wij noemen dit de ‘uitzonderingen op terugkeer’’).
De drie belangrijkste uitzonderingen voor jou zijn:
Bekijk onze verhalen voor meer informatie over hoe deze uitzonderingen van toepassing kunnen zijn.
Voor een gedetailleerde beschrijving van wat ‘uitzonderingen op terugkeer’ betekent, klik hier
Dit is zodat je verder kunt gaan met je leven waar je normaal woont. Het kan moeilijk zijn om de verloren tijd op school in te halen, en het kan erg verontrustend zijn om weg te zijn van de dingen die je kent en mist in je leven, zoals je vrienden en andere familieleden. Wanneer je wordt teruggebracht naar je thuisland, kan een rechter daar worden gevraagd om te beslissen of het beste voor je is om daar te blijven.
Wanneer een kind wordt ontvoerd door een ouder, wordt het meestal teruggebracht naar waar het eerder woonde, maar er zijn soms uitzonderingen op deze regels. Als je niet wilt terugkeren naar waar je normaal woont, is het belangrijk om de volwassenen te laten weten wanneer ze met je praten over hoe je je voelt.
Je hebt het wettelijke recht om te zeggen wat je wilt, maar dat betekent niet daarom dat je het recht hebt om te beslissen waar je woont. De rechter kan besluiten om te doen wat je wilt, maar dit hangt af van of zij denken dat je oud genoeg bent en voldoende begrip hebt van de situatie om deze beslissing te nemen.
Het kan vrij moeilijk zijn om dingen te veranderen zodra de rechter heeft besloten dat je moet terugkeren naar waar je eerder woonde. Het is heel belangrijk om goed na te denken en te zeggen wat je echt voelt tegen de volwassenen die proberen te achterhalen wat het beste voor je is wanneer ze de beslissing nemen over of je terug moet gaan naar waar je eerder woonde.
